Bijna iedereen heeft het zich wel eens voorgesteld: de wereld vergaat. Nou ja, bijna dan. De enige overlevenden zijn jij en je vrienden of vriendinnen. Wat zouden jullie doen, en hoe zouden jullie in leven blijven?
Dit is aflevering 6 van het vervolgverhaal APOCALYPSE. Het verhaal heeft ook een eigen website, waar je alle voorgaande afleveringen en overzichten van de hoofdpersonen kunt bekijken! Het adres? ON.TO.APOCALYPSE
De man was echter niet meer opgestaan. Na zijn val had hij zelfs niet meer bewogen. Hij had slechts rochelend wat bloed opgehoest. De kornuiten waren zichtbaar geschrokken en trokken zich terug in de schemering. Het lichaam van de man bleef achter, aan de voet van het puin. Raaf ging naar hem kijken en kwam gebroken terug. "Ik heb hem gedood," zei hij dof. "Ik heb een mens gedood." Het argument van zijn vrienden dat de man anders Kuub gedood zou hebben, deed hem weinig. Verbijsterd bleef hij bij de ingang zitten, terwijl de rest zo veel mogelijk spullen bijeen zocht.

De voorraden die ze vonden, waren ongelooflijk. Na twee uur zoeken hadden ze niet alleen tien grote tenten gevonden, maar ook twintig rugzakken, tientallen gasflessen, waterflessen, lichtgewicht pannen en ketels, dikke jacks (in verschillende kleuren, dat was erg handig), bergschoenen (natuurlijk hadden ze voor zichzelf een mooi paar uigezocht), touwen, reservemateriaal, riemen, tien zaklampen, batterijen, tientallen pakketten instant voedsel, mountain ehbo-kits, kompassen, regenjacks, borduurgaren, handschoenen (het leek allemaal zo vreemd nu, die warme kledij, maar wie weet hadden ze dat later nodig) en survivalvesten met vele zakken. Thijs eigende zich er meteen zoeen toe en stopte het vol met pennen, papier en een groot zwitsers mes. Grijzend keek hij Kuub aan. "Het klinkt stom, maar ik begin dit leuk te vinden, weet je?"

Er was zoveel materiaal dat ze twee keer op en neer moesten lopen voordat alles in het oorspronkelijke kamp, buiten de grachtengordel, was gebracht. Daar werden ze met ongeloof en gejuich ontvangen. Iedereen hielp mee met het opzetten van de tenten ze waren groot en ruim en geschikt voor minstens vijf man. Er werden zes tenten opgezet, in een cirkel, met de ingangen naar het midden. Aangezien er twintig mensen waren, was de vijfde tent voor de leiding en de overige spullen, en de zesde voor de keuken. Iedereen kreeg een rugzak uitgedeeld voor de persoonlijke spullen. Hoe de rest van hun nieuwe eigendommen vervoerd moest worden zou men later wel zien. Er werd een groot vuur aangelegd, en voor iedereen was er een karig maal maar er was eten! Voor het eerst in dagen werd er weer gelachen en werden er grappen verteld.

Tijdens de maaltijd werd er door Thijs en Joris opgetekend wie er nou eigenlijk allemaal in de groep zaten. Er bleken precies twintig groepsleden te zijn, waarvan zeven vrouwen. Behalve de bekende vrouwelijk leden (Irka, Tjytske, Ying Ying en de Spaanse Marcia) bleken er nog vier zich te hebben aangesloten: Ninke, een vriendin van Sjoerd die ook op de studentenflat woonde, was een stil meisje dat tot nu toe nog maar weinig mensen was opgevallen. Stephanie was de blonde vriendin van Kees, die de nacht bij hem had doorgebracht en zo de ramp had overleefd. De Indonesische Mariken was een bekende van de groep. Nadat ze zichzelf onder het puin vandaan had weten te worstelen was ze naar de flat gegaan om te zien of daar mensen in leven waren. Tenslotte was er de ras-studente Anouk, een blond verenigingsmeisje dat snikkend door de buitenwijken zwierf, op zoek naar haar zus. Zij was meteen in de groep opgenomen. De mannelijke kant van de groep bestond uit Joris, Vasco, Jaap, Thijs, Boy, Kuub, Raaf, Kees, Milo, Sjoerden Mart. De laatste was een student Nederlands die op weg was naar de plaatselijke radiozender (waar hij werkte) toen de ramp plaatsvond. Hij was Anouk als eerste tegen het lijf gelopen.